Hr Solutions

over(LEVEN)

petraSinds ik als zelfstandige aan het werk ben, ondertussen bijna 2 jaar, lees ik heel wat boeken die in meer of mindere mate betrekking hebben op mijn werk. Vaak lees ik boeken van mensen die ik niet (persoonlijk) ken, heel soms heb ik de eer om de ene of andere schrijver toch ‘s tegen het lijf te lopen. En dat is altijd een fijne ervaring! Vandaag wil ik jullie mijn ervaring delen over een boek van iemand die ik ken, van op het werk, en waar ik uitzonderlijk veel respect voor heb. Ik heb het over Petra De Sutter en haar boek (over)leven.

In dit boek vertelt Petra openhartig over haar leven, haar passies en de bepalende momenten in haar leven. (over)leven gaat over veerkracht, het aangaan van uitdagingen en de ‘maakbaarheid’ van grenzen maar ook over liefde en vrijheid.

In een kleine 200 pagina’s vertelt Petra op een zeer bevattelijke manier haar leven. De weken nadat ik het boek had gelezen, leken heel wat verhalen van mensen rondom mij linken te hebben met het levensverhaal van Petra. Meer zelfs ook mijn persoonlijk verhaal werd herkauwd. De persoon die Petra vandaag is, is de vrucht van een zoektocht, een tocht van vallen en opstaan, passie, verdriet en engagement.

Persoonlijk denk ik nogal in beelden, het lijkt zelfs alsof ik bepaalde dingen niet ten volle begrijp tot ik ze kan zien (niet fysiek maar in mijn hoofd). Zo heb ik het wel eens over het beeld van de bal. Zo’n grote springbal waarop je kan zitten, en die vergelijk ik met het leven. Hoe ouder de bal, dus hoe langer je leeft, hoe meer krassen en littekens er op die bal zitten. En om de eigenaar van die bal te begrijpen moet je soms de krassen op die bal begrijpen. Als je net als ik dag in dag uit met mensen werkt en verandering tracht door te voeren, dan stoot je wel eens op tegenkanting. Soms begrijpelijk, soms moeilijk te begrijpen, soms regelrecht lastig. Het verhaal van Petra bracht mij weer tot het besef dat ik in die situaties op die littekens bots. En dat het die littekens zijn die ervoor zorgen dat die bepaalde persoon op dat moment die bepaalde stap niet of nog niet kan zetten. En als je dan in een rush zit … dan lijken die mensen een ware hindernis. Die ene persoon is op dat moment echt een storende factor.

Door het lezen van dit boek is het mij nog maar eens duidelijk geworden dat ik extra aandacht en respect moet hebben voor die tegenkanting. Die ‘moeilijke’ persoon is geen stoorzender. Ik moet wat geduldiger zijn. Meer dan eens kom ik tot het besef dat HR een traag gegeven is. Alle neuzen moeten in dezelfde richting staan want anders kan er geen verandering komen. Opnieuw kom ik tot het besef dat veranderingen in HR niet doorgedrukt kunnen worden maar dat we respect moeten tonen voor de mensen met littekens, de mensen die nog niet mee kunnen en misschien ook nooit mee zullen kunnen. Wanneer je dit niet doet, kwets je mensen zonder het te willen en te weten… en dat is iets dat ik niet wil doen.

In het boek (over)leven geeft Petra een paar voorbeelden van dingen die haar gekwetst hebben en ook vandaag nog kwetsen… Om heel eerlijk te zijn, heb ik sommige voorbeelden twee keer moeten lezen en heb ik mij daadwerkelijk in haar plaats moeten stellen om te begrijpen hoe pijnlijk ze voor haar wel moeten geweest zijn, of zijn. Een zeer pijnlijk besef voor mezelf: ik zie of voel niet altijd de kwetsuren van anderen en houd er dus niet altijd rekening mee. Gelukkig waren het merendeel van de foute opmerkingen of stellingen mij wel vanaf moment één duidelijk. Maar het blijft een constant aandachtspunt. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen, denk ik.

Als afsluiter schrijft Petra: “Als ik morgen mijn leven zou moeten overdoen, zou het heel goed kunnen dat ik dezelfde route neem.”

Ik wil die zin graag even overnemen omdat ik na enig overdenken voor mezelf tot dezelfde beslissing ben gekomen. Met deze zin vat Petra voor mij haar boek zeer mooi samen: Het hoeft niet altijd gemakkelijk te zijn, het zijn net de hindernissen die ons laten leren en ons energie geven. Benut ze veeleer dan ze als negatief af te doen.